Egzamin łowiecki: dwa progi, o których wielu dowiaduje się za późno

Zespół Egzamin-Broń.pl · 29 lipca 2026 · 6 min czytania

Kandydaci na myśliwych przygotowują się do egzaminu tak, jak do każdego innego testu: liczą procenty. Osiemdziesiąt procent brzmi znajomo i nie wygląda groźnie — na sto pytań wolno pomylić się dwadzieścia razy. Tak myśli większość i właśnie ta arytmetyka bywa powodem oblania.

Bo na egzaminie łowieckim osiemdziesiąt procent liczy się dwa razy, osobno.

Skąd bierze się drugi próg

Zestaw stu pytań nie jest jednorodny. Trzydzieści z nich dotyczy zasad bezpieczeństwa na polowaniu i tworzy osobny koszyk, oceniany niezależnie od reszty. Żeby zdać część pisemną, trzeba osiągnąć osiemdziesiąt procent w koszyku bezpieczeństwa oraz osiemdziesiąt procent z pozostałych siedemdziesięciu pytań. W liczbach: co najmniej 24 z 30 i co najmniej 56 z 70.

Skutek jest taki, że wynik ogólny przestaje cokolwiek znaczyć. Można mieć osiemdziesiąt osiem poprawnych odpowiedzi na sto i nie zdać, jeśli braki skupiły się akurat w bezpieczeństwie. Wystarczy siedem pomyłek w tym jednym koszyku.

Dlaczego przewraca to najlepiej przygotowanych

Bezpieczeństwo wydaje się najłatwiejszą częścią materiału. Przepisy brzmią jak zdrowy rozsądek: nie strzelaj w kierunku innych, rozładuj broń przed przeszkodą, uważaj na kulochwyt. Kandydat czyta to raz, kiwa głową i wraca do okresów polowań, bo tam są tabele i daty, których trzeba się nauczyć na pamięć.

Tyle że egzamin nie pyta o zdrowy rozsądek, tylko o konkretne liczby i konkretne sytuacje. Ile metrów od drogi publicznej. Przy jakiej przeszkodzie usuwasz naboje z komór, a przy jakiej wystarczy zabezpieczyć broń. Kiedy wolno strzelać wzdłuż linii myśliwych, a kiedy nigdy. Czy przerwa zarządzona przez prowadzącego jest jeszcze polowaniem.

To są rzeczy, których nie da się wydedukować. Trzeba je znać.

Trzy pytania, na których widać różnicę

Weźmy sytuację, która na papierze wygląda niewinnie: myśliwy idzie w głębokim śniegu, potyka się i wylot lufy załadowanej broni zanurza się w śniegu. Co robi? Odpowiedź „otrzepuje i idzie dalej" brzmi rozsądnie i jest błędna. Trzeba rozładować broń i sprawdzić, czy lufa nie jest zatkana — bo strzał z zatkanej lufy rozrywa ją w rękach.

Albo: zwierzyna stoi na szczycie wzniesienia, w idealnym świetle, doskonale rozpoznana. Strzelać wolno? Nie. Za zwierzyną na szczycie jest samo niebo, nie ma żadnego kulochwytu, a chybiona kula leci kilometrami.

Albo: zagrał drugi sygnał, czyli zakaz strzału w miot. Chwilę później przed stanowiskiem, już za linią myśliwych, przechodzi lis. Wolno strzelać? Tak — drugi sygnał zamyka strzelanie w miot, a nie całe strzelanie w tym pędzeniu.

Jak się przygotować, żeby drugi próg nie zaskoczył

Rada jest banalna i dlatego rzadko stosowana: ćwicz koszyk bezpieczeństwa osobno i licz sobie wynik osobno. Jeśli rozwiązujesz testy i patrzysz tylko na wynik ogólny, mierzysz nie to, co trzeba.

Dobry test próbny powinien pokazywać oba wyniki naraz i wyraźnie mówić, że jeden z nich nie wystarcza. Nasz symulator liczy dokładnie tak jak komisja — pięćdziesiąt pytań, piętnaście z bezpieczeństwa, dwa niezależne progi. Przy takich proporcjach oba wypadają równo na osiemdziesiąt procent, bez zaokrągleń, więc widzisz tę samą matematykę co przed komisją, tylko w połowie skali.

Warto sprawdzić to na sobie, zanim zapłacisz za podejście. Szkolenie w kole kosztuje zwykle od 1800 do 2600 zł, a po oblaniu czeka się na kolejny termin miesiącami.