RKO na egzaminie KPP — wszystkie liczby, które trzeba znać
Resuscytacja to najliczniejszy blok całej puli KPP. Pytania o dorosłych i o dzieci to razem około 1/3 wszystkich pytań egzaminacyjnych. Jeśli masz ograniczony czas na naukę, zacznij właśnie tutaj.
Poniżej komplet liczb, o które pyta egzamin — ale ułożony tak, żeby dało się je wyprowadzić, a nie wykuć.
Jedno zdanie, z którego wynika reszta
U dorosłego serce zatrzymuje się najczęściej z przyczyn krążeniowych, najczęściej przez zawał. U dziecka odwrotnie — z niedotlenienia. Serce dziecka jest zdrowe; ono nie zawodzi samo z siebie, tylko poddaje się, gdy zabraknie tlenu.
Z tego jednego zdania wynikają wszystkie różnice: dlaczego u dziecka zaczynasz od oddechów, dlaczego schemat ma więcej wentylacji i dlaczego u dorosłego biegniesz po defibrylator.
Dorosły
- stosunek uciśnięć do oddechów: 30:2, niezależnie od liczby ratowników,
- zaczynasz od 30 uciśnięć, nie od oddechów,
- częstość: 100–120 uciśnięć na minutę,
- głębokość: co najmniej 5 cm,
- miejsce: środek klatki piersiowej, czyli dolna połowa mostka,
- zmiana osoby uciskającej co 2 minuty,
- ocena oddechu: do 10 sekund.
Dziecko i niemowlę
- stosunek: 15:2 — ratownik po kursie prowadzi go niezależnie od tego, czy działa sam, czy w parze,
- start od 5 oddechów ratowniczych,
- częstość: 100–120 na minutę, tak samo jak u dorosłego,
- głębokość: 1/3 wymiaru przednio-tylnego klatki (u niemowlęcia to około 4 cm),
- technika u niemowlęcia: 2 palce w pojedynkę, 2 kciuki z objęciem klatki przy dwóch ratownikach,
- tętno u niemowlęcia bada się na tętnicy ramiennej.
Zwróć uwagę: częstość jest wspólna dla wszystkich grup wiekowych. Zmienia się technika i głębokość, nigdy tempo.
Świeżorodek i granice wieku
Pula pyta wprost o 4 definicje, które łatwo pomylić, bo stoją w niej obok siebie:
- świeżorodek — noworodek w pierwszych godzinach po porodzie,
- noworodek — od narodzin do końca 1. miesiąca życia,
- niemowlę — od 1. miesiąca do końca 1. roku życia,
- dziecko — od 1. roku do pierwszych widocznych cech pokwitania.
U świeżorodka obowiązuje schemat 3:1 — jedyny taki w całym kursie. Znowu z tego samego powodu: przyczyną jest niedotlenienie, więc udział oddechów jest największy.
Trzy wyjątki od reguły „zaczynaj od uciśnięć"
Od 5 oddechów ratowniczych zaczynasz tam, gdzie zatrzymanie krążenia wzięło się z braku tlenu: przy uduszeniu i przy utonięciu. Trzeci przypadek to świeżorodek ze schematem 3:1. Porażenie prądem do tej grupy nie należy — tam liczy się defibrylacja, bo problemem jest rytm serca.
Defibrylator
- elektrody: ułożenie przednio-boczne — jedna pod prawym obojczykiem, druga w lewej linii pachowej przedniej, zgodnie z rysunkiem na samych elektrodach,
- u kobiety w zaawansowanej ciąży elektrody idą wyżej, bo macica przesuwa serce ku górze,
- u dziecka powyżej 1. roku życia, gdy nie ma elektrod pediatrycznych, używa się zwykłych — lepsza defibrylacja większą energią niż żadna,
- w chwili wyładowania nikt nie dotyka poszkodowanego, tlen jest odsunięty,
- po skutecznym wyładowaniu elektrody zostają naklejone.
Kiedy przerwać resuscytację
W 4 sytuacjach: gdy wróci prawidłowy oddech, gdy przejmie ją zespół ratownictwa medycznego, gdy opadniesz z sił i gdy zrobi się niebezpiecznie. Sam upływ czasu nie jest powodem — zwłaszcza u wychłodzonych i podtopionych, gdzie powrót czynności życiowych bywa możliwy po kilkudziesięciu minutach.
Złamane żebra też nie są powodem. To najczęstsze powikłanie prawidłowo prowadzonych uciśnięć: sprawdzasz ułożenie rąk i prowadzisz dalej z tą samą głębokością.
Sprawdź, ile z tego zostaje w głowie. Darmowy test: 30 pytań z puli CEM w formacie egzaminu, próg 27 na 30.
Rozwiąż test KPPCały ten blok omawia moduł 3 i 4 kursu KPP — z wyjaśnieniem do każdego pytania z puli.
Najczęstsze pytania
Jaki jest stosunek uciśnięć do oddechów u dorosłego?
30 uciśnięć na 2 oddechy, niezależnie od tego, ilu jest ratowników. Resuscytację zaczyna się od uciśnięć, a nie od oddechów.
A u dziecka?
15 uciśnięć na 2 oddechy. Ratownik po kursie kwalifikowanej pierwszej pomocy prowadzi ten schemat niezależnie od tego, czy działa sam, czy w parze. Schemat 30:2 to uproszczenie dla nieprzeszkolonego świadka, który zna tylko jeden sposób.
Z jaką częstością uciska się klatkę piersiową?
Od 100 do 120 uciśnięć na minutę — tak samo u dorosłego, u dziecka i u niemowlęcia. Zmienia się technika i głębokość, nigdy tempo.
Kiedy zaczyna się od 5 oddechów ratowniczych?
Przy uduszeniu i utonięciu, czyli tam, gdzie zatrzymanie krążenia wynikło z niedotlenienia, oraz u dzieci. Porażenie prądem do tej grupy nie należy — tam liczy się szybka defibrylacja.
Czy złamane żebra przerywają resuscytację?
Nie. To najczęstsze powikłanie prawidłowo prowadzonych uciśnięć. Sprawdza się ułożenie rąk i prowadzi dalej z tą samą głębokością i częstością — spłycenie uciśnięć oznaczałoby brak przepływu krwi.